Inconsequente 
 herdenking 
 van de Weiße Rose 

Maar deze rode kameraden, die hier zo schijnheilig bij elkaar komen, belasteren, discrimineren en vallen nadrukkelijk alle islamcritici aan. Ze proberen hun bijeenkomsten te verhinderen en beperken hun fundamentele grondwettelijke recht op vrijheid van vergadering, zoals wordt uitgevoerd door de “Fachstelle gegen rechtsextremismus” in München, die rechtstreeks ressorteert onder de rode burgemeester Ude. De chef van deze “Fachstelle”, Dr. Miriam Heigl, schrijft overigens artikelen voor marxistische publicaties. Deze rode socialisten leggen kransen bij de graven van verzetsstrijders, van wie ze het testament niet begrepen hebben. Ze zouden tegenwoordig de leden van de “Weiße Rose” net zo hard bestrijden, als deze zich tegen het totalitarisme van de islam zouden keren.

 

De linkse staatsomroep plaatst u op het verkeerde been.

 

Wie tegenwoordig wel goed luistert en niet wegkijkt, wie zich wel inmengt, wie zich niet schuldig maakt aan apathisch gedrag, krijgt, in tegenstelling tot de dictatoriale tijd van het nationaalsocialisme, politiebescherming. Namelijk tegen deze donkerrode mensen, die het recht op vrije meningsuiting af willen pakken.

Deze bescherming voor de “foute” mening had de “Weiße Rose” in 1943 niet. Als je het zo bekijkt, is dit zeker een vooruitgang in vergelijking met die donkere tijden. Terugkijkend is het bijna een luxe als de vrijheidslievende burger nu een tamelijk moeizame zoektocht naar een vergaderplaats op zich moet nemen. Om een moedige waard te vinden, die hem en zijn “foute” mening onderdak biedt. Dat kleine pak slaag, die de een of ander daarvoor moet over hebben, omdat “anti”-fascisten hem molesteren, is toch niet teveel gevraagd.
De leden van de “Weiße Rose” hebben veel meer risico gelopen. Ze zouden naar huidige trend als volksophitsers wegens islambelediging voor de rechter komen.
Wat een eer. Ze zouden tegenwoordig niet alleen tegen de nationaalsocialisten zijn, maar ook tegen de kameraadschap van de “anti”-fascisten met de islam.

 

Als het maar anti-PVV is dan geeft het niks als het fascisme is.

 

Niet voor niets zegt het laatste nog levende lid van de “Weiße Rose”, Susanne Zeller-Hirzel, over de nationaalsocialisten:

“Critici van de nazi-ideologie werden destijds direct in de gevangenis opgesloten. Nog hebben we dit punt niet bereikt. Maar als we niets ondernemen, zal het er opnieuw toe komen. Dan sluiten ze de islamcritici op.”

Wat stond het toch maar treffend in het pamflet:

“Vrijheid van meningsuiting, vrijheid van godsdienst, bescherming van de individuele burger tegen de willekeur van misdadige geweldstaten…”

Deze ware woorden rusten zwaar op de begraafplaats, waar de doden het liefste zouden schreeuwen als ze zouden weten hoe het met de vrijheid gesteld is, waarvoor zij hun leven gaven.
Maar de “geëerde” leden van de “Weiße Rose” kunnen niet meer tegenspreken. Zo kan men zich verder ongestoord voordoen als wachters van de waarheid.

 

Rob Riemen, de opper-antifascistische islamiseerder.

 

Wij islamcritici proberen om het testament van de “Weiße Rose” – het verzet tegen totalitaire ideologieën – in hun zin voort te zetten. 

Ook tegen het heftige verzet van het linkse establishment in, dat sinds de jaren-68 ons land in veel opzichten geestelijk heeft vergiftigd. Sophie, Hans, Christoph en Alexander, jullie zijn ware helden.

 

         Antifascisten bestrijden uit naam van de Weisse Rose islamcritici.