Een oorlog of oorlogsdreiging is dan ook, in tegenstelling tot wat velen denken, géén reden voor een land om PERMANENT asiel te moeten verlenen! Net zo min als hongersnood e.d. Deze factoren vallen niet onder het Verdrag. Uiteraard is een tijdelijke, humanitaire opvang mogelijk.
Een van de uitgangspunten is echter dat vluchtelingen terugkeren als de reden voor hun vlucht niet meer aanwezig is. Het Verdrag van Genève is dan ook een vluchtelingenverdrag en geen immigratieverdrag.

Nederland is dus op geen enkele wijze verplicht om asielzoekers of immigranten PERMANENT (let wel !) op te nemen of hier z.g. te integreren ! Of het nou echte vluchtelingen zijn of niet doet niet ter zake.

De Nederlandse regering is al meer dan 20 jaar op de hoogte van het feit dat er op grote schaal misbruik wordt gemaakt van de asielregeling. De meeste Nederlandse burgers daarentegen zijn pas sinds kort op de hoogte.

Vreemdelingen hanteren overigens een afdalende reeks argumenten om Nederland binnen te komen. Het eerste, het arbeidsargument, werkt sinds 1975 niet meer. Ook het gebruik van argumenten als gezinshereniging en gezinsvorming is niet meer altijd mogelijk.De volgende en laatste optie is het asielargument. Lukt dit ook niet (wat zelden voorkomt) dan hebben we er weer een illegaal bij...........die later wel weer eens gelegaliseerd wordt.......door zogenaamde "éénmalige" regelingen die om de zoveel tijd telkens weer worden toegepast.

Deze immigratietactiek is reeds in 1991 door Muus en Penning in alle openheid aan de toenmalige regering gepresenteerd. En dat in een tijd dat de meeste Nederlanders nog dachten dat iedereen die bij de grens "asiel" riep, in doodsnood verkeerde....... Na dat jaar zijn er weer tienduizenden verblijfsvergunningen verstrekt............aan mensen die daar helemaal geen recht op hadden......en het gaat nog steeds door.

Iedere dag weer melden zich z.g. vluchtelingen bij de voordeur van verzorgingsstaat Nederland. En die worden vervolgens weer liefdevol opgenomen in AZC's en verzorgd door een schare brave, meestal vrouwelijke vrijwilligers die niet in de gaten hebben dat hun "zieligheidgevoelens" gewoon misbruikt worden door mensen die daar helemaal geen recht op hebben en dit helemaal niet verdienen.